Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
Marcin Malik
Bunkier

Witam na stronie Kompas. Mam na imię Marcin i to jest moja opowieść. Podróżuję gdyż sprawia mi to przyjemność a przy okazji jest to wspaniały sposób na ciągłą samoedukację, która wzbogaca światopogląd i otwiera oczy na rzeczy dotąd niezauważalne, zarówno w odległych krajach jak i mi najbliższych. Poznawajmy inne kultury lecz szanujmy i brońmy swojej.

Czytaj więcej O AUTORZE

Wyszukiwanie
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
Wycieczki do Azji

Szpieg – book

Moje konto było wielokrotnie blokowane za publikowanie prawdy i konserwatywnych poglądów.

Facebook jest lewicową fortecą, która prawdę definiuje jako „mowę nienawiści”, a zdrowy rozsądek jako „dyskryminację”. Zdarzyło się nawet, że Facebook usunął wpis papieża emeryta Benedykta XVI, ponieważ był zbyt konserwatywny - czyli nie spełniał „standardów społecznościowych” Facebooka.

Ponadto Facebook regularnie usuwa „polubienia” z prawicowych stron internetowych i obniża je w wynikach wyszukiwania. Facebook teoretycznie „pozwala” na promowanie artykułów krytykujących propagandę homoseksualną i politykę antyimigrancką, ale jednocześnie ich nie promuje, gdyż liczba odwiedzin na takich wpisach jest zamrażana.

Najlepiej znane agencje wywiadowcze na świecie to: CIA, FBI, MI5, MOSSAD, KGB ..... i Facebook.

Dobrze się zastanów zanim podasz informacje o sobie na tym ważnym skrzydle CIA. Żyjemy w czasach, gdy nie trzeba brutalnie przesłuchiwać „wrogów rewolucji”, skoro istnieje urządzenie, dzięki któremu ludzie chętnie mówią co zrobili, oraz nawet co zrobią. Facebook wie z kim jesteś połączony, a jeśli jesteś naprawdę naiwny to zna też twoją rodzinę i numer rejestracyjny twojego samochodu. Dla tajnych służb Facebook jest spełnieniem marzeń.

Facebook to kopalnia, która wydobywa informacje o tobie zamiast węgla, i zarabia na twojej prywatności. Naprawdę nie ma już prywatności, a technologia staje się coraz bardziej niebezpieczna. Jak potwierdza milczenie w tej sprawie założyciela Facebooka, myślę że nawet jeśli usuniesz swoje konto FB, informacje o tobie pozostaną z nimi na zawsze.

Tym, którzy wątpią w „wolność słowa”, radzę nauczyć się, jak fałszować swój adres IP. Pierwszą zasadą jest to, że adres IP nie podróżuje z użytkownikiem, choć istnieją też inne sposoby. Jeśli ktoś jest „nietolerancyjnym rasistą” i chce napisać na FB, że: Anglicy są biali i tylko biali, że nie chce przekształcić Big Bena na minaret, lub że odbyt został zaprojektowany tylko do celów toaletowych, to lepiej zamieszczać takie komentarze poza swoim adresem, gdyż inaczej, jak czytałem: „dzielni mężczyźni w mundurach policyjnych nie mają problemu ze znalezieniem delikwenta, który promuje ekstremistyczny materiał”. Nawiasem mówiąc, nie jest to komunizm, ale „postępowa demokracja”.

Ponadto Facebook ma uzależniać. Szablon szybko przykuwa uwagę, pozwala ludziom narzekać na sprawy społeczne i polityczne, a ci którzy czują się samotni, mają własne społeczności na FB, co sprawia że nie czują się już tak samotni. Użytkownicy są nagradzani i karani, dlatego starają się zaprezentować jak najlepiej w oczach swoich społeczności. Nieświadomie otwierają drzwi policji, tajnym służbom i zagranicznym konsulatom wydającym wizy. FB i inne portale społecznościowe promują fałszywy, ulepszony obraz własnej rzeczywistości, za który użytkownicy chcą być podziwiani i nagradzani.

Marzenia kontra Rzeczywistość- na platformach społecznościowych.

Nie próbuj promować ulepszonego wizerunku samego siebie w Internecie, ponieważ gonisz nierealny sen, który może stać się strasznym ciosem psychicznym podczas pierwszego brutalnego kontaktu z rzeczywistością.

Zamiast tego radzę ci nuczyć się pracy manualnej, która rozwija myślenie i niezależność - (stolarstwo, budownictwo, hydraulika, zielarstwo), abyśmy nie mieli pokolenia idiotów, których cały świat kończy się na głupimi selfie i polubieniami na Facebooku.

Twitter to kolejna marksistowska platforma prowadzona przez marksistowskie śmieci; i dlatego moje konto na Twitterze zostało już zawieszone. Zasadniczo na Twitterze, kościół i biali ludzie mogą być obrażani do woli, ale z drugiej strony krytyka ruchów homoseksualnych i antyliberalne, nieglobalistyczne poglądy prowadzą do zawieszenia konta. Zauważyłem również, że zwłaszcza cytaty z Biblii na Twitterze są jak sól w oku.

Jeśli chodzi o kobiety, radzę im nauczyć się piec ciasta dla swoich mężów, zamiast napinać dupy na Instagramie. Media społecznościowe są również przeznaczone do odseparowania ludzi od prawdziwego społeczeństwa, ponieważ osoby, których uwagę stale przykuwają tablety, smartfony i komputery, nie mają czasu na interakcję z prawdziwymi ludźmi.

Wyrzuć smartfona, i używaj tanich tandetnych telefonów bez dostepu do internetu, a razem z nimi używaj tymczasowych kart SIM. Po tygodniu lub dwóch spal je i kontaktuj się przez następną jednorazową tandetę. Będziesz bezpieczniejszy i zachowasz prywatność. Gdyby kilka milionów osób tak zrobiło, smartfony byłyby darmowe, pod warunkiem długich kontraktów i podłączenia pod internet.

„Wolność słowa” w mediach społecznościowych nie jest wolna, prywatność jest jak złoty pył, i oficjalnie nie jest to ani komunizm, ani cenzura, ale „postępowa demokracja" polegająca na kontroli totalnej!

Miejsce na reklamę

Parę słów od autora

Podróżując od chrześcijańskich pozostałości Konstantynopola i piasków antycznej Persji, poprzez Himalaje, Wielki Mur Chiński oraz gęste dżungle Borneo zdałem sobie sprawę, że świat powinien mieć swój ustalony porządek. Dlatego pomimo moich pięknych przygód i doświadczeń zawsze pamiętałem do której kultury ja sam należę i doceniałem także piękno oraz wartości naszej pięknej - Białej Chrześcijańskiej cywilizacji.

Wymiana walut
Prognoza pogody
Aktualności

Indonezja – moja przygoda na Sumatrze

Napisał: Marcin Malik

Wprowadzenie

Moja wizyta na Sumatrze była wyjątkowa. Zmierzałem do Melaki lecz chciałem przeżyć jeszcze jedną nieoczekiwaną przygodę dlatego opuściłem czysty i dobrze zorganizowany Singapur i po okolo 45 minutach rejsu wysiadłem na indonezyjskiej wyspie Batam. Tam powitały mnie tłumy gapiów zainteresowane wizytą Białego człowieka, które dostawały szału na mój widok. Na Batam jak najbardziej działał „efekt gwiazdy rocka” lecz nie było mi to na rękę. W końcu gdy ludzie ochłonęli zapytali mnie dokąd zmierzałem, na co odpowiedziałem że gdziekolwiek tylko już nie tu. Indonezyjczycy byli tak pomocni, że złapali mnie w pięciu i zaprowadzili do kasy biletowej gdzie kupiłem bilet „dokądś na Sumatrze i niedaleko stąd”. Indonezyjczycy znowu byli bardzo mili lecz na swój sposób. Jeden złapał mój plecak a pozostałych trzech wrzucili mnie na łódź abym na pewno zdążył. Byłem szczęśliwy, że wydostałem się z Batam ale do czasu. Na łodzi był syf jak w indyjskim slamsie, woda i śmieci pływały na pokładzie i generalnie wszyscy byli wpatrzeni w Białego. Łodzią dowodził kapitan „Nemo” (tak go nazwałem), który sądząc po jego brudnym ubraniu miał poważną kłótnię z właścicielem pralni. Wkrótce po starcie kapitan Nemo serwował wodę oraz ryż z czymś ostrym dla wzbogacenia smaku, lecz o widelcu już zapomniał. Przez kilka godzin odpowiedziałem na wiele pytań o moim kraju, popatrzyłem na morze i krzaki wystające z wody. Silnik furczał jak opętany, każdy chciał nawiązać ze mną nawiązać kontakt i był super syf. Miałem swoją przygodę. Po kilku godzinach ciekawego rejsu dotarłem do miasta Dumai aby szybko zrozumieć, że lepiej było jednak zostać na wyspie Batam.

Dumai

Dumai leży w prowincji Riau nad cieśniną Melaka i ma zaledwie około 150tys. mieszkańców. Jest to port naftowy będący ośrodkiem przemysłu petrochemicznego choć przemysł mnie nie interesował ale kontakt z nowym miejscem i z nowymi ludźmi. Byłem w Indonezji tylko przejazdem w drodze do Malezji i przyznam, że Dumai mnie nie zawiodło gdyż takiej dziury właśnie szukałem. Gdy tylko pojawiłem się w porcie stado muzułmanów zaczęło wytykać mnie palcami i wrzeszczeć: „Amerykanin, zabić Amerykanina” co przyznam, że bardzo mnie odmieniło. Wtedy po raz pierwszy poznałem prawdziwą naturę miłośników kóz. Zaczęli mnie chwytać za koszulę i robił sie nieprzyjemny tłok więc skorzystałem z pomocy naciągacza, który powiedział że mi wszędzie zabierze i wszystko załatwi, mimo że wtedy potrzebowałem wydostać się z portu w jednym kawałku. Był przy mnie i przepychając się łokciami gwizdnął na stojącą nieopodal furgonetkę. Wskoczyliśmy na nią i samochód odjechał z piskiem opon zasypując tłum przydrożnym syfem.

Tego dnia już przeżyłem dwa tego rodzaju powitania i czułem, że od tej pory już nie mogło być gorzej. Jadąc do miasta i trzęsąc się z tyłu furgonetki zapytałem przewodnika jaki ma plan. Wiózł mnie do najlepszego hotelu w mieście, który muszę przyznać, że był niezły lecz trochę drogi jak na mnie. Gdy zapytałem czy są tańsze, powiedział, że tak lecz ten był naprawdę bezpieczny. Hotel był tu zdecydowanie najlepiej zadbanym budynkiem gdyż na przeciwko stały baraki z płyt dachowych a nad nimi górowały wysokie palmy. Główna ulica raczej nie była zbyt ruchliwa. Była to asfaltowa droga z kilkoma jeżdżącymi samochodami i rykszami a po obu stronach stały baraki i flaga Indonezji po środku. W hotelu wszyscy mnie ostrzegali abym nie wychodził zwłaszcza po zmroku lecz całe życie mnie tak ostrzegali i nic się nie stało. Przyznam, że ludzie byli bardzo mili oraz ciekawi przybysza. Wszyscy chcieli mi uścisnąć dłoń i wszyscy chcieli porozmawiać, nawet ci którzy nie mówili po angielsku. Szef banku był tak miły, że otworzył dla mnie tylne drzwi abym mógł wymienić pieniądze mimo że bank był już formalnie zamknięty. Natomiast kobiety w banku aż się poderwały z siedzeń na mój widok bo jak powiedziały one „widziały Białych mężczyzn tylko na amerykańskich filmach”. Nie mam watpliwości, że stałem się atrakcją całego miasta. Byłem tak popularny, że do hotelu nawet zadzwonił miejscowy pedał, który chciał się ze mną spotkać, dlatego musiałem mu bardzo nieczule wyjaśnić aby trzymał się z daleka. Generalnie w Dumai była bieda. Ludzie mieli swoje stragany na krawężnikach a dzieci z okolicznych slumsów przyszły pooglądać mnie jak telewizję. Następnego dnia wsiadłem do autobusu na wpół zjedzonego przez rdzę i po dziurawej drodze wróciłem do portu. Tam na moją cześć znowu wznieśli okrzyki „American” więc czym prędzej przedarłem się łokciami przez tłum, kupiłem bilet i byłem już w drodze do Melaki.

7(1)

Może jednak Dumai nie było takie złe? Panuje opinia wśród podróżników że Dumai nadaje się tylko do tego aby kupić tam bilet i jak najszybciej się wydostać lecz ja jestem innego zdania. Czasami najmniej atrakcyjne miejsca mogą zapewnić najwięcej wrażeń. Moja wizyta na Sumatrze była bardzo krótka lecz bardzo pouczająca. Pojechałem do jednego z najbardziej nieturystycznego, najzwyklejszego miasteczka na Sumatrze i dlatego doświadczenie to dało mi odczuć na własnej skórze jak ludzie na prawdę żyją w tym kraju. Większość turystów wsiada do samolotu po czym ląduje w luksusowych kurortach na Bali i Lombok nie mając absolutnie pojęcia o indonezyjskiej rzeczywistości. Moje podróże polegają jednak na realiźmie a moje przeżycia tutaj, reakcje ludzi na mój widok, bieda i twarze zdesperowanych dzieci na długo pozostaną mi w pamięci. Mój czas w Indonezji był pouczający, przygodowy i szalony.

Tsunami 2004

Na zakończenie przypomnę o tragedii, która wydarzyła się tylko kilka dni po moim wylocie z Azji Płd-Wsch, dlatego że gdybym wyjechał kilka dni poźniej to najprawdopodobniej zginąłbym. Dnia 26 grudnia 2004 roku nastąpiło podwodne trzęsienie ziemi 30km pod dnem oceanu indyjskiego w pobliżu północnej Sumatry, także między innymi koło miasteczka Dumai. Trzęsienie ziemi wywołało fale tsunami, które w ciągu kilku godzin uderzyło kilka krajów Azji płd-wsch, Azji płd a potem także Afryki. Sięgające 15 metrów fale przemieszczające się z prędkością lecącego samolotu zniszczyły nadmorskie wsie i miasteczka a także wyspy odwiedzane przez zagranicznych turystów. Największe zniszczenia tsunami spowodowało na wybrzeżu Indonezji, Sri LankiIndii oraz Tajlandii. Mniejsze zniszczenia zanotowano w MalezjiBirmie, Seszelach, Malediwach, Bangladeszu, Madagaskarze i Somalii. Liczba zabitych i zaginionych wyniosła conajmniej 275.000 ludzi choć nie jest to ostateczna skala tragedii dlatego że miliony straciły dach nad głową a 150.000 zostało zarażonych groźnymi chorobami. Obliczono, że tsunami to było trzecim najpotężniejszym w historii a wyzwolona energia odpowiadała sile 22.000 bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę. Ponadto fale przemieściły się 5.000km wgłąb Afryki ciągle wyrządzając szkody i zabijając ludzi, choć najgorzej ucierpiała Indonezja.

tsunami 2004(1)

Przypominają mi się w tym momencie ludzie, których tam poznałem i wszystkie biedne, roześmiane dzieci, które już pewnie nie żyją. Jak wspomniałem wcześniej, tragedia nastąpiła 26 grudnia a ja opuściłem Azję płd-wsch 22 grudnia. Tak mało brakowało…….

TAGI
PODOBNE ARTYKUŁY
1 Komentarz
  1. Odpowiedz

    Tarip

    20 stycznia 2014

    Ile jeden dzień może dostarczyć wrażeń – super relacja. Powinieneś pisać książki

ZOSTAW KOMENTARZ

  • Zwierzęta
  • Akta plażowe
  • Ciekawi ludzie - niezapomniane twarze
  • Birma (Myanmar)
  • Armenia
  • Tadżykistan